Λάο Τσε (6ος – 4ος αι. π.Χ.)

Ο Λάο Τσε (κινεζικά: 老子, πινγίν: Lǎozǐ, επίσης Lao Tzŭ, Lao Tse ή Laotze) είναι ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Κινέζικης φιλοσοφίας. Σύμφωνα με την κινέζικη παράδοση, έζησε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Πολλοί ιστορικοί τοποθετούν τη ζωή του στον 4ο αιώνα π.Χ. την περίοδο δηλαδή των “εκατό σχολών σκέψης” ενώ άλλοι αμφισβητούν την ιστορική του ύπαρξη. Στον Λάο Τσε αποδίδεται η συγγραφή του Ταοϊστικού έργου Τάο Τε Τσινγκ, κάτι που τον καθιέρωσε ως τον ιδρυτή του Ταοϊσμού. Το όνομα Λάο Τσε μπορεί να μεταφραστεί ως «Δάσκαλος Λάο» ή «Αρχαίος Δάσκαλος». Συνέχεια

Advertisements

Δρ. Τζων Ντη (1527–1608 ή 1609)

Άγγλος αναγεννησιακός αλχημιστής, μαθηματικός, αστρονόμος, αστρολόγος, φιλόσοφος και μάγος, ουαλικής και κέλτικης καταγωγής, η ετυμολογία του επιθέτου του προέρχεται από την λέξη «du» που στα Ουαλικά – Κελτικά σημαίνει «μαύρος – σκοτεινός». Ο Ντή γεννήθηκε στο Tower Ward του Λονδίνου, μια συνοικία κοντά στον Πύργο του Λονδίνου, στις 13 Ιουλίου του 1527. Ο πατέρας του ήταν έμπορος κρασιών, και κατώτερος αυλικός του βασιλιά Ερίκου του VIII, και διέθετε μια τέτοια οικονομική επιφάνεια, που του επέτρεψε να δώσει στο γιο του μια υψηλή μόρφωση. Ο Ντή εισήχθη στο κολέγιο του Αγ. Ιωάννη στο Κέιμπριτζ σε ηλικία μόλις 15 ετών (1542), όπου μελέτησε μαθηματικά, αστρονομία Ελληνικά, Λατινικά, Λογική, Κρυπτογραφία και Ιστορία, αποφοίτησε το 1546 λαμβάνοντας το ”Bachelor of Arts”. Μετά την απόκτηση του πρώτου του πτυχίου, ταξίδεψε στη Ολλανδία όπου εκεί γνωρίστηκε με πολλούς μελετητές της εποχής. Με την επιστροφή του στην Αγγλία, έφερε μαζί του και τον πρώτο του αστρονομικό εξοπλισμό που κατασκευάστηκε από τον Gerard Mercator, έναν διάσημο χαρτογράφο εκείνου του καιρού. Το έτος 1546 έλαβε το αξίωμα του καθηγητή διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας στο Trinity College το οποίο μόλις είχε ιδρυθεί. Αλλά δυστυχώς για αυτόν θα αναγκάσει να φύγει από την Αγγλία και πάλι εξαιτίας ενός μηχανικού ιπτάμενου σκαθαριού που κατασκεύασε ως σκηνικό για μια θεατρική παράσταση της Ειρήνης του Αριστοφάνη, ήταν τέτοια η ομοιότητα του με ζωντανό που το κοινό πίστεψε ότι ήταν ένας δαίμονας. Συνέχεια

Δρ. Γεράρδος Ανκώς (Παπύς) (1865-1916)

Ο Δόκτωρ Γεράρδος–Ανακλέ-Βενσάν Ανκώς (Gérard Encausse), συνήθως γνωστός με το ψευδώνυμο του “Παπύς”, υπήρξε εσωτεριστής, ιατροφιλόσοφος, υπνωτιστής, ιδρυτής του σύγχρονου Μαρτινισμού και εκλαϊκευτής του αποκρυφισμού. Ο βραχύς βιος του (πέθανε μόλις 51 ετών) δεν τον εμπόδισε να αφήσει πίσω του ένα τεράστιο συγγραφικό (περισσότερα από εκατό έργα) αλλά και μυητικό έργο. Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος γάλλος εσωτεριστής του 20ου αιώνα και άξιος συνεχιστής του Ελιφάς Λεβί (1810-1875).

Ο Παπύς γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1865, στην πόλη Λα Κορούνια της Ισπανίας, από Συνέχεια

Στοιχεία Ορθοδόξου Δογματικής

trinity

Του Φίλιππου Σάννου

Η δογματική είναι ο κλάδος της θεολογίας ο οποίος εξετάζει και παρουσιάζει με συστηματικό τρόπο τα περί της πίστεως της Εκκλησίας. Η συστηματική ενασχόληση με τα δόγματα τής Εκκλησίας εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του μεγάλου Αλεξανδρινού θεολόγου Ωριγένη (184 – 254 μ.Χ.) «Περί Αρχών», με τρόπο δε αυστηρά συγκροτημένο στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό (676 – 749 μ.Χ.) στο έργο του «Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως».

Στο παρόν άρθρο θα αναφερθούμε συνοπτικά μόνον σε ότι αφορά την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίάς σχετικά με την Τριαδολογία και την περί του κόσμου και του ανθρώπου δημιουργία. Κύριος οδηγός μας σε αυτή την προσπάθεια στάθηκε η  «Σύνοψις της δογματικής διδασκαλίας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» (Αθήναι 1957) του αειμνήστου καθηγητού Ιωάννου Καρμίρη, συμπληρωμένη στο τελευταίο μέρος της από το έργο του καθηγητού Νικολάου Μητσοπούλου «Θέματα Ορθοδόξου Δογματικής Θεολογίας» (Αθήναι 1983). Σκοπός του και φιλοδοξία παρόντος είναι η όσο το δυνατόν ευσύνοπτη παρουσίαση των θεμελιωδών εννοιών της Χριστιανικής πίστης, όπως αυτές παρουσιάζονται από την θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Συνέχεια

Το φαινόμενο του αθεϊσμού κατά την αρχαιότητα

old-atheistΤου Φίλιππου Σάννου

Ο αθεϊσμός ως κοινωνικό φαινόμενο είναι άγνωστος στον παραδοσιακό πολιτισμό από την Αρχαιότητα μέχρι και το Μεσαίωνα. Η αστικοποίηση της δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας που λαμβάνει χώρα τον 11ο αι. και ολοκληρώνεται σταδιακά τον 14ο αι. είναι αυτή που επωάζει και τελικά γεννά την θρησκευτική αδιαφορία, που αυτή η τελευταία με την σειρά της, αθέμιτα γίνετε προοδοποιός για την ανάδυση της αθεΐας. Η θρησκεία ως οντότητα υπερατομική, διαπροσωπική, κοινοτική, συλλογική και εν τέλει κοινωνική, δεν νοείτε σε καμία περίπτωση ως ιδιωτική υπόθεση. Επειδή λοιπόν κάθε παραδοσιακή κοινωνία αναγνωρίζει την προτεραιότητα του κοινωνικού στοιχείου απέναντι στο ατομικό, γι’ αυτό κάθε παραδοσιακή κοινωνία είναι αυτόχρημα και θρησκευτική.[1] Συνέχεια

Το μυστήριο της κύκνειας χρησμοδότησης του Μαντείου των Δελφών

ΙουλιανόςΑπέσβετο το λάλον ὕδωρ;

εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά.

οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβαν, οὐ μάντιδα δάφνην,

οὐ παγὰν λαλέουσαν. ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.

Μετάφραση:

Πέστε στον βασιλιά: Χάμω κείτεται ο περίτεχνος αυλός,

ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική,

ούτε πηγή ομιλούσα. Στέρεψε και το νερό που μιλούσε.

Συνέχεια

Πίστευε και μη ερεύνα;

Πίστευε και μη ερεύνα;

Του Φίλιππου Σάννου

H φράση «πίστευε και μη ερεύνα» είναι μια γνωστή στερεότυπη φράση που χρόνια τώρα δημιουργεί πολλές συζητήσεις σχετικά με την ορθότητα της, στο πλαίσιο της χριστιανικής πίστης, καθώς και με την καταγωγή και την γνησιότητα της. Οι αντιρρήσεις που προβάλλονται από απλούς λαϊκούς αλλά και από τον κλήρο είναι έντονες και βασίζονται κυρίως σε τρία επιχειρήματα, ότι:

Συνέχεια

Η συμβολή του Ελληνικού πνεύματος στην επιστημονική μελέτη της Γλώσσας

216

Του Φίλιππου Σάννου

Η επίδραση του ελληνικού πνεύματος στον δυτικό πολιτισμό είναι πανθομολογούμενη, από την αρχαία εποχή και την πασίγνωστη φράση του Ὁρατίου, στο ελληνότιτλο έργο του Epistulae (Ἐπιστολαὶ), «Graecia capta ferum victorem vicit et intulit agresti Latio artes et philosophiam», δηλαδή « λλς κατακτηθεσα, τν σκληρν νικητν νίκησε κα εσήγαγεν ες τ γροκον Λάτιον τς τέχνας κα τν φιλοσοφίαν» μέχρι την δήλωση του Γκαίτε πως «Ότι είναι ο νους και η καρδιά δια τον άνθρωπο είναι και η Ελλάς δια την ανθρωπότητα», η δυτική διανόηση αναγνωρίζει την τεράστια συνεισφορά του ελληνικού πνεύματος στην δημιουργία και διαμόρφωση του πολιτισμού της.   Συνέχεια

Τα μυητικά μυστήρια της Αρχαίας Αιγύπτου

egyptΤου Φίλιππου Σάννου

Ελάχιστα προβλήματα έχουν απασχολήσει τόσο πολύ την εσωτερική επιστήμη και παράδοση όσο το πρόβλημα των Αιγυπτιακών Μυστηρίων της Ίσιδας και του Όσιρη κι η μύηση στο Ναό του Άμμωνα ή στην Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Και αυτό διότι ενώ όλα τα εσωτερικά ρεύματα της σύγχρονης εποχής, προσδίδουν σε αυτά μείζονα σημασία, οι πληροφορίες που έχουμε στην διάθεση μας για αυτά, είναι ελάχιστες και στην πλειονότητα τους λίαν σκοτώδης. Το γεγονός αυτό οφείλεται κυρίως στην εν γένει μυστικότητα που περιέβαλλε τα αρχαία μυστήρια, όπου οι μυημένοι έπαιρναν φρικτούς όρκους προκειμένου να μην αποκαλύψουν ποτέ στους βέβηλους τα όσα είχαν γνωρίσει στα μυστήρια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μυστικότητας αποτελεί η παρακάτω ταφική επιγραφή ενός ανώτερου ιερά της Μέμφιδος: Συνέχεια

Ετυμολογικές και εισαγωγικές παρατηρήσεις περί ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Αρποκράτης

Του Φίλιππου Σάννου

Οι αρχαίοι έλεγαν «Αρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις»,[1] με αυτήν την ρήση κατά νου, και βασιζόμενοι στην περί ορθότητας ονομάτων θεωρία του πλατωνικού Κρατύλου, θα θέσουμε με αυτόν τον τρόπο την αφετηρία του στοχασμού μας περί μυστηρίων, ιχνηλατώντας τον Λόγο (δηλαδή το νόημα) που βρίσκεται μέσα στις λέξεις που θα μας απασχολήσουν στην συνεχεία του παρόντος. Οι λέξεις που θα αναλύσουμε είναι οι εξής: Συνέχεια