Ένας κόσμος χωρίς σύνορα;

1014425.largeΤου Φίλιππου Σάννου

Από την αυγή του πολιτισμού οι ελεύθεροι άνθρωποι, αυτοί που αγαπούσαν το μέλλον περισσότερο απ’ ότι το φοβόντουσαν, υπήρξαν πάντοτε πρωτοπόροι, οραματιστές και σε μεγάλο βαθμό ουτοπιστές. Η σύλληψη της ιδέας μιας ιδανικής πολιτείας που να ενσαρκώνει σε απόλυτο βαθμό το τρίπτυχο Ελευθερία – Ισότης – Αδελφότης και όπου πολίτες της θα είναι όλοι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, αποτελεί αδιαμφησβήτητα τον υψηλότερο στόχο κάθε ευγενικής και γενναίας καρδιάς.   Συνέχεια

Εισαγωγή στην Ερμητική Καμπαλά

tumblr_m9t1pjcj1F1r9zsdzo1_500Του Φίλιππου Σάννου

Η Καμπαλά είναι η αρχαία Ιουδαϊκή Μυστική Δοξασία η οποία έχει ως σκοπό την αποκάλυψη και την κατανόηση του συνόλου του σύμπαντος κόσμου, δηλαδή της κοσμογονίας, όπως αυτή ξεδιπλώνεται από τα πέπλα της αρνητικής ύπαρξης κατά την αρχική εκδήλωση της μέχρι και τον σχηματισμό του υλικού πεδίου στην Σεφίρα Μαλκούτ δηλαδή στο Βασίλειο. Κύριο μέσο για την επίτευξη του ανωτέρω σκοπού είναι η μυητική ερμηνεία[1] των Ιουδαϊκών γραφών και ο ενεργητικός διαλογισμός με αυτές[2]. Η παράδοση αναφέρει ότι αυτή η μυστική διδασκαλία δόθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό στον Αδάμ  μετά την πτώση, έτσι ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στην προπτωτική του κατάσταση και να γευτεί το ξύλο του Δέντρου της Ζωής. Αργότερα λέγετε ότι ο Αρχάγγελος Μέτατρον την παρέδωσε στον Μωυσή ως το εσωτερικό μέρος του Προφορικού Νόμου που του δόθηκε στο Όρος Σινά. Αυτό το γεγονός της μεταβίβασης της αποκλειστικά από στόμα σε αυτί, αρχικά από τους αγγέλους στον άνθρωπο και μετέπειτα από άνθρωπο σε άνθρωπο, θέλει να υποδηλώσει και η ετυμολογία της λέξης  Qabalah ή Cabbala που προέρχεται από την εβραϊκή ρίζα QBL (Κ ΜπΛ), που σημαίνει δέχομαι. Συνέχεια

Ο Γνώμων και η Ορθή Γωνία

ΙΩΣΗΦ+ΜΝΗΣΤΩΡΤου Φίλιππου Σάννου

Ο Γνώμων (αγγλ. Square, γαλλ. Equerre, γερμ. Wimkelmass) είναι ένα γεωμετρικό σχεδιαστικό όργανο για τη χάραξη ορθών γωνιών και κάθετων γραμμών, η λέξη χρησιμοποιείται και μεταφορικά έχοντας την έννοια του καθοδηγητικού κριτηρίου, στα αρχαία ελληνικά σήμαινε ακόμη τον ακριβή τον συνετό τον γνώστη. Το έτυμο της λέξης Γνώμων είναι η ρίζα γνω-, γιγνώσκω και έχει άμεση ετυμολογική συγγένεια με την λέξη Γνώση. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμασαν «Νέχ» και τον χρησιμοποιούσαν ως περίαπτο (φυλακτό), συνήθως κατασκευασμένο από αιματίτη, που το τοποθετούσαν επί του στήθους του νεκρού προκειμένου να τον προστατέψει από τους κινδύνους της μετά θάνατον πορείας του.[1] Ο William Thomas στο βιβλίο του για τα περίαπτα λέει ότι ο Γνώμων ανήκει στα φυλακτά των αγγέλλων που είναι σύμβολα του θεού Θώθ και συμβολίζουν «την Ηθική Ακεραιότητα, την Σοφία, την Γνώση, την Τάξη και την Αλήθεια».[2] Συνέχεια

Τα νομίσματα και η αξιολόγηση τους

kv5vxiel«Πρῶτοι δὲ ἀνθρώπων τῶν ἡμεῖς ἴδμεν νόμισμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου κοψάμενοι» Ηρόδοτος

Του Φίλιππου Σάννου

Το έτυμο της λέξης νόμισμα προέρχεται από το «νέμω > νόμος, νομός > νόμισμα. Δηλαδή τα νομίσματα αναγνωρίζονται ως προϊόν κοινωνικών συμβάσεων με δεδομένες αξίες στις συναλλαγές. Πιο απλά νόμισμα = το νενομισμένο ήτοι το επιτρεπόμενο μέσο στις εντός νομικής ισχύος συναλλαγές. Συνέχεια

Η έννοια του προσώπου στην Ελληνική Σκέψη

persona_16943_mdΤου Φίλιππου Σάννου

Η λέξη πρόσωπο είναι σύνθετη και ετυμολογείται από το προς + ὤψ-ὠπός, που σημαίνει: «Τό πρός τόν ὠπα ὄν»[1] δηλαδή το πρόσθιο μέρος της κεφαλής που φέρει επάνω του τους οφθαλμούς του ανθρώπου. Οι οφθαλμοί συνδέονται στενά με την εσωτερική μοναδικότητα του ανθρώπου, ενώ σύμφωνα με την ευαγγελική περικοπή είναι ο «λύχνος του σώματος» (Ματθ. 6:22) ή κατά τον Πλάτων το πυρ των ομμάτων είναι: «τὸ γὰρ ἐντὸς ἡμῶν..πυρ, πῦρ εἰλικρινὲς (= ευκρινές) ἐποίησαν διὰ τῶν ὀμμάτων ῥεῖν λεῖον καὶ πυκνὸν ὅλον..» (Τίμαιος 45.b), άξιο παρατηρήσεως είναι επίσης το γεγονός ότι οι περισσότερες λέξεις που στην αρχαία ελληνική γλώσσα χαρακτηρίζουν τον οφθαλμό, έχουν ετυμολογική σχέση με ρήματα «λάμψεως ή ευστροφίας» όπως: γλήνη, φαη, φαηκες, ἰλλοι, ὀπτ-ἰλοι, βολαι, αἰγωγαιαι, ἁμαρυττα, αὐγαι, λαμπάδες κ.α., μπορούμε έτσι λοιπόν να συμπεράνουμε ότι η έννοια του προσώπου είναι εν πολλοίς σύμφυτη με την έννοια των οφθαλμών και της προσωπικής μορφής. Συνέχεια

Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μαθητικές παρελάσεις

tj7kipatΤου Φίλιππου Σάννου

Τα τελευταία χρόνια με την ευκαιρία κάθε εθνικού επετειακού εορτασμού του Ελληνισμού εμφανίζονται διάφοροι κονδυλοφόροι πανειδήμονες επί των ιστορικών, πολιτικών, γλωσσολογικών, επιστημονικών κλπ θεμάτων και πασχίζουν να διαφωτίσουν τον λαό σχετικά με τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, του νεότερου ελληνισμού. Ένα από αγαπημένα τους θέματα είναι οι μαθητικές παρελάσεις, οι οποίες κατά την άποψη τους είναι μιλιταριστικές και καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η άποψη αυτή για τις παρελάσεις είναι καθ’ όλα σεβαστή, ο καθένας άλλωστε μπορεί να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αρκεί τα επιχειρήματα του να μην είναι σαθρά, αντιεπιστημονικά και ψευδή. Συνέχεια

Στοιχεία Ορθοδόξου Δογματικής

trinity

Του Φίλιππου Σάννου

Η δογματική είναι ο κλάδος της θεολογίας ο οποίος εξετάζει και παρουσιάζει με συστηματικό τρόπο τα περί της πίστεως της Εκκλησίας. Η συστηματική ενασχόληση με τα δόγματα τής Εκκλησίας εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του μεγάλου Αλεξανδρινού θεολόγου Ωριγένη (184 – 254 μ.Χ.) «Περί Αρχών», με τρόπο δε αυστηρά συγκροτημένο στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό (676 – 749 μ.Χ.) στο έργο του «Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως».

Στο παρόν άρθρο θα αναφερθούμε συνοπτικά μόνον σε ότι αφορά την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίάς σχετικά με την Τριαδολογία και την περί του κόσμου και του ανθρώπου δημιουργία. Κύριος οδηγός μας σε αυτή την προσπάθεια στάθηκε η  «Σύνοψις της δογματικής διδασκαλίας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» (Αθήναι 1957) του αειμνήστου καθηγητού Ιωάννου Καρμίρη, συμπληρωμένη στο τελευταίο μέρος της από το έργο του καθηγητού Νικολάου Μητσοπούλου «Θέματα Ορθοδόξου Δογματικής Θεολογίας» (Αθήναι 1983). Σκοπός του και φιλοδοξία παρόντος είναι η όσο το δυνατόν ευσύνοπτη παρουσίαση των θεμελιωδών εννοιών της Χριστιανικής πίστης, όπως αυτές παρουσιάζονται από την θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Συνέχεια

Το φαινόμενο του αθεϊσμού κατά την αρχαιότητα

old-atheistΤου Φίλιππου Σάννου

Ο αθεϊσμός ως κοινωνικό φαινόμενο είναι άγνωστος στον παραδοσιακό πολιτισμό από την Αρχαιότητα μέχρι και το Μεσαίωνα. Η αστικοποίηση της δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας που λαμβάνει χώρα τον 11ο αι. και ολοκληρώνεται σταδιακά τον 14ο αι. είναι αυτή που επωάζει και τελικά γεννά την θρησκευτική αδιαφορία, που αυτή η τελευταία με την σειρά της, αθέμιτα γίνετε προοδοποιός για την ανάδυση της αθεΐας. Η θρησκεία ως οντότητα υπερατομική, διαπροσωπική, κοινοτική, συλλογική και εν τέλει κοινωνική, δεν νοείτε σε καμία περίπτωση ως ιδιωτική υπόθεση. Επειδή λοιπόν κάθε παραδοσιακή κοινωνία αναγνωρίζει την προτεραιότητα του κοινωνικού στοιχείου απέναντι στο ατομικό, γι’ αυτό κάθε παραδοσιακή κοινωνία είναι αυτόχρημα και θρησκευτική.[1] Συνέχεια

Το μυστήριο της κύκνειας χρησμοδότησης του Μαντείου των Δελφών

ΙουλιανόςΑπέσβετο το λάλον ὕδωρ;

εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά.

οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβαν, οὐ μάντιδα δάφνην,

οὐ παγὰν λαλέουσαν. ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.

Μετάφραση:

Πέστε στον βασιλιά: Χάμω κείτεται ο περίτεχνος αυλός,

ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική,

ούτε πηγή ομιλούσα. Στέρεψε και το νερό που μιλούσε.

Συνέχεια

Πίστευε και μη ερεύνα;

Πίστευε και μη ερεύνα;

Του Φίλιππου Σάννου

H φράση «πίστευε και μη ερεύνα» είναι μια γνωστή στερεότυπη φράση που χρόνια τώρα δημιουργεί πολλές συζητήσεις σχετικά με την ορθότητα της, στο πλαίσιο της χριστιανικής πίστης, καθώς και με την καταγωγή και την γνησιότητα της. Οι αντιρρήσεις που προβάλλονται από απλούς λαϊκούς αλλά και από τον κλήρο είναι έντονες και βασίζονται κυρίως σε τρία επιχειρήματα, ότι:

Συνέχεια